Πρόσφατα συμμμετείχα σε μία συζήτηση σχετικά με τις ενδεχόμενες διακυβερνητικές προοπτικές ενός χαρισματικού προσώπου. Εξετάζοντας την πιθανότητα της εμπλοκής καταλήξαμε στις εξής προϋποθέσεις. Έστω λοιπόν ότι υπάρχει κάποιος με γνώσεις, δεξιότητες, χρήματα και επιρροές - εκλαμβανόμενα με οποιαδήποτε σειρά - που έχει όραμα να αλλάξει τα κακώς κείμενα της ελληνικής πραγματικότητας. Έστω, ακόμη, ότι έχει την όρεξη και διάθεση να αναλάβει να το κάνει πράξη.
Τότε, αναμφίβολα, θα έπρεπε να έρθει σε σύγκρουση με συμφέροντα, κατά κόρον οικονομικά, τα οποία καλώς ή κακώς - βεβαίως οι περισσότεροι θα συντείνουν στο "κακώς" - έχουν παγιώσει τις θέσεις τους στη μεταπολεμική Ελλάδα. Σε αυτό ακριβώς το σημείο, στο πλαίσιο της κριτικής μας ανάλυσης, πρέπει να έρθουμε για λίγο στη θέση αυτού του προσώπου σκεπτόμενοι όπως προφανώς θα σκεφτεί κάθε οικονομικά ορθολογικά υποκείμενο. Ήτοι, όντας μέρος ενός συστήματος που λειτουργεί πολύ καλά για τα συμφέροντα εκείνων που το εξυπηρετούν, φαίνεται - λογικά ή ορθολογικά! - αδύνατον να αποφύγεις τη μυωπικότητα του ατομικού συμφέροντος στο όνομα μιας καλώς εννοούμενης συλλογικότητας.
Εξάλλου, διαφαίνεται ότι το σύστημα έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα οργάνωσης, ώστε έχει τις
