Η Γυνή να φοβήται τον Άνδρα

Θεατρικό ριμέικ της ομώνυμης ταινίας του Γιώργου Τζαβέλλα, το οποίο παίζεται φέτος το χειμώνα με αρκετά μεγάλη επιτυχία σε θέατρο της Αθήνας. Συμμετέχουν δύο πολύ γνωστοί ηθοποιοί της σύγχρονης ελληνικής θεατρικής και τηλεοπτικής σκηνής, με θαυμαστές αλλά και επικριτές.
Αναφορικά με το έργο, πρόκειται αναμφίβολα για μια πολύ καλή παραγωγή, με όμορφο σκηνικό και καλές ερμηνείες από το σύνολο των ηθοποιών που λαμβάνουν μέρος. Η ιστορία λίγο-πολύ γνωστή, ειδικά για τους παλαιότερους και μεγαλύτερους - και είναι αρκετοί - με κάποια δόση νοσταλγίας και πολλά αυθόρμητα σχόλια, όχι μόνο για ένα έργο που έχει παρουσιαστεί ουκ ολίγες φορές στο "φιλοθέαμον" τηλεοπτικό κοινό, αλλά κυρίως για την εποχή που θίγει και τις καταστάσεις που με τον τρόπο του διακωμωδεί. Το αποτέλεσμα είναι είναι μια ανάλαφρη παράσταση, εντούτοις με σφιχτή ροή που σε κρατάει σε εγρήγορση χωρίς να σε κουράζει - ειδικά το α' μέρος. Ελαφρά συγκινητικό, με έναν υφέρπων συναισθηματισμό που, πριν προλάβει να εκδηλωθεί, διυλίζεται από τη γνωστή και μη εξαιρετέα κωμική διάσταση του Μπέζου. Διάσταση που όπως ειπώθηκε δεν έχει μόνο φανατικούς θαυμαστές αλλά και αρκετούς επικριτές.
Επίσης, αξίζει να αναφερθούμε στις 4-5 σκηνές που παραπέμπουν σε μιούζικαλ, με μουσική και τραγούδι εν μέσω της εξέλιξης του έργου, ένα ακόμη κλασικό χαρακτηριστικό όλων των παραγωγών όπου συμμετέχει ο γνωστός ηθοποιός, για όσους έχουν παρακολουθήσει τη μέχρι τώρα πορεία του. Τέλος, ευχάριστη έκπληξη η συμμετοχή πολλών γνωστών ηθοποιών με τους οποίους ο Μπέζος έχει συνεργαστεί πολλές φορές στο παρελθόν, - πέρα φυσικά από τη γυναίκα του - και η χημεία τους δουλεύει εξαιρετικά, χαρίζοντας πόντους στην παράσταση.
Εν πάσει περιπτώσει, πρόκειται για μια ελαφρά συγκινητική κωμική αναπαράσταση των φαινομένων μιας εποχής που ενώ στους πιο μικρούς μπορεί να φαντάζει μακρινή, στην πραγματικότητα έχει κοινά με το σήμερα και τους προβληματισμούς του. Μια καλή πρόταση ακόμη και για ένα απόγευμα καθημερινής. Για τα 18 Ευρώ της λαϊκής παράστασης είναι μια ενδιαφέρουσα επιλογή, τα 25 Ευρώ της πλατείας ωστόσο μάλλον είναι πολλά, για ένα έργο που παίζεται συχνά στην τηλεόραση με την απαράμιλλη - ως κάθε πρώτη - ερμηνεία του Γ. Κωνσταντίνου.

Παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω, λοιπόν, με τους Μπέζο και Τσαλίκη στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Ρήση

Για τις γυναίκες το σεξ είναι σαν το κερασάκι στην τούρτα.Για τους άντρες είναι ένας τρόπος να πάνε τα πράγματα καλύτερα.

Ανώνυμος

  Όσο παράξενο και αν ακούγεται, η συγκεκριμένη ρήση φαίνεται να επιβεβαιώνεται,

Νονός ή Θείος;

Η βάπτιση αποτελεί από τα κορυφαία μυστήρια της εκκλησίας, ονομάζεται δε και "Κυριακό" ως συσταθέν από τον ίδιο το Θεό άμεσα, σύμφωνα με τις μαρτυρίες της Αγίας Γραφής (Ματθ. 28,19).
Η αξία του μυστηρίου αυτού συνίσταται - κατά την εκκλησία - τόσο στην κάθαρση του ατόμου από τις αμαρτίες που φέρει άμα τη γέννησή του, όσο και στο χρίσμα του βαπτιζομένου, ώστε εκείνος να εισέλθει στην κοινωνία του Θεού. Εξέχουσας σημασίας και ο ρόλος του πνευματικού γονιού ο οποίος, ως συμπλήρωμα της γονικής στοργής, καλείται να εμφυσήσει στο "νέο" τέκνο του τις αξίες της ενάρετης ζωής. Για αυτόν ακριβώς το λόγο πρέπει να είναι ένα πρόσωπο που διακρίνεται για τις αρετές του, όπως εν πάσει περιπτώσει τις κρίνει η οικογένεια του παιδιού.
Εντούτοις, τον τελευταίο καιρό, όλο και πιο συχνά υποπίπτουν στην αντίληψή μου περιπτώσεις όπου το ρόλο του νονού καλείται να ενσωματώσει όχι κάποιο οικογενειακό φιλικό πρόσωπο ή ζευγάρι, αλλά κάποιο συγγενικό πρόσωπο, συχνά μάλιστα του ευρύτερα εννοούμενου οικογενειακού χώρου. Τάση της εποχής ή σημειολογία των καιρών;
Ομολογουμένως, η απάντηση δεν είναι εύκολη και η αλήθεια ενδεχομένως να εντοπίζεται κάπου στη μεση.
Προφανώς οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι η βάπτιση, ως κορυφαίο εκκλησιαστικό μυστήριο θα ήταν αδύνατο να ξεφύγει από την τάση εμπορευματοποίησης της κάθε είδους εκκλησιαστικής πρακτικής που παρατηρείται τα τελευταία 20 τουλάχιστον χρόνια. Παρ' όλα αυτά, κάθε μέσος κοινωνικός άνθρωπος θα ήταν πανευτυχής να αξιωθεί από τους φίλους του να αναλάβει την "πνευματική καθοδήγηση" του παιδιού τους. Ωστόσο, οι σύγχρονες οικονομικές αντιξοότητες καθιστούν πλέον για τους περισσότερους αβάσταχτη πολυτέλεια την ανάληψη των ευθυνών που συνεπάγεται μια τέτοια πράξη . Βεβαίως, δεν αναφερόμαστε στις παιδαγωγικές απαιτήσεις της σύμπραξης, αλλά στις οικονομικές. Η "κουμπαριά" τείνει να εξελιχθεί σε μία τυπική πρακτική και μάλιστα πολύ ακριβή. Σε αυτό, μερίδιο ευθύνης φέρει εκτός από την Εκκλησία και η περίεργη, τεχνηέντως διαμορφούμενη, αντίληψη των ανθρώπων περί ευθυνών απέναντι στο βάπτισμα. Έτσι, οι γονείς δυσκολεύονται πια όλο και περισσότερο στην ανεύρεση νονού για το παιδί τους.
Από την άλλη μεριά, στην εποχή μας ο φόβος είναι το κύριο συστατικό της ζωής, οι άνθρωποι γίνονται πιο επιφυλακτικοί απέναντι στους άλλους ακόμη και προς τους ίδιους τους συγγενείς. Ως εκ τούτου περιορίζονται κοινωνικά και μετατρέπονται σε άτομα, μεμονωμένες οντότητες στο στενό οικογενειακό περιβάλλον. Σε αυτήν την κατάσταση, με την αποξένωση να καθίσταται περισσότερο εμφανής από ποτέ, η αναζήτηση του κατάλληλου νονού είναι ακόμη δυσχερέστερη - δυστυχώς δεν γίνονται ακόμη βαφτίσεις μέσα στο facebook - ενώ και η ανάγκη σύσφιξης των σχέσεων με τους συγγενείς δίνει μια ανεκτή διέξοδο στο πρόβλημα. 
Λογικό είναι λοιπόν οι γονείς να στρέφονται προς την οικογένεια τους με την ευρύτερη έννοια, δηλαδή προς συγγενικά τους πρόσωπα, κυρίως αδέλφια ή ξαδέλφια, δεδομένου ότι η βάπτιση είναι μυστήριο που οφείλει να εκτελεστεί. Εξ' άλλου κυριαρχεί και η αντίληψη ότι καθείς οφείλει να βαφτίσει τουλάχιστον μια φορά προτού απέλθει από τον μάταιο τούτο κόσμο. Με ένα σμπάρο δυό τρυγόνια.
Μήπως όμως τότε χάνεται η αξία του πνευματικού πατέρα, που η ίδια η Εκκλησία έχει επιφυλάξει για τον βαπτιστή;
Όμως το ερώτημα επανέρχεται αμείλικτο: Όταν βαφτίσεις το παιδί της αδερφής σου, είσαι θείος ή νονός;

Η έννοια του Άλλου

Κάποιοι μπορεί να πουν ότι για να κάνεις μια σχέση πρέπει να ξέρεις τι ζητάς. Να ξέρεις τί είναι αυτό που ψάχνεις, ώστε να το ζητήσεις σωστά και να το βρείς. Όμως μήπως τότε θα ήταν φρόνιμο να αναλογιστούμε, όλοι και ο καθένας ξεχωριστά: Βρήκαμε αυτό που ψάχναμε; Ή αλλιώς, είμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι;
Όχι ακριβώς.

Συμπύ-γνωση

Η καλύτερη στιγμή για μια νέα αρχή είναι αμέσως μόλις συνέλθεις από μια αποτυχία, γιατί τότε μόνο ξέρεις ακριβώς τι δεν θέλεις...!

Το Δίλημμα του Χρέους

Χρέος= 1. κάθε οφειλή χρηματικού ποσού ή άλλου περιουσιακού στοιχείου από άτομο ή εταιρεία προς άλλο άτομο ή εταιρεία, 2. αυτό που οφείλει κάποιος να πράξει από ηθικής πλευράς.

Ο ορισμός είναι διττός, πολλώ δε σαφής και ξεκάθαρος. Από οποιοδήποτε σκέλος και αν ξεκινήσεις, δεν υπάρχει χρέος χωρίς οφειλή, χωρίς υποχρέωση.
Όμως κάθε υποχρέωση δεν υφίσταται αυτοτελώς ή ανεξάρτητη. Από κάπου εκπορεύεται και καλώς ή κακώς εξυπηρετεί κάποιο στόχο - από κάπου έρχεται και κάπου πηγαίνει, όπως θα έλεγε και ο παππούς μου. Έτσι, είτε είσαι άτομο, εταιρία, θεσμός, κυβέρνηση ή χώρα, υπάρχουν κάποιοι κανόνες - γραπτοί ή άγραφοι - που υπαγορεύουν τις υποχρεώσεις σου απέναντι στους άλλους. Οι κανόνες είναι τα σύνορά μας, οριοθετούν τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά μας, και όσο δεν τηρούνται αποτελούν ένα είδος καταπάτησης των δικαιωμάτων των άλλων, ή ένα είδος κοροϊδίας προς όσους είναι τυπικοί σε αυτό ακριβώς που λέμε υποχρέωση.
Το χρέος οφείλει να εξυπηρετείται, γιατί διαφορετικά δεν είναι δυνατόν να υπάρξει συνεκτικότητα στην κοινωνία, στο κράτος, στον κόσμο. Επομένως, γίνεται σαφές ότι ο ορισμός φαινομενικά είναι διττός, εντούτοις συνίσταται ακριβώς στην ηθική υποχρέωση της εξυπηρέτησης του χρεόυς.
Αλλά έδω ακριβώς έγκειται το πρόβλημα. Ο υπερχρεωμένος, ο άνεργος, ο κακοπληρωμένος ή ο αδαής, λόγω έλλειψης των απαιτούμενων πόρων αδυνατεί να σταθεί στο ύψος του ηθικά. Εμφανίζονται λοιπόν στην κοινωνία, το κράτος και κατ' επέκτασιν σε όλο τον κόσμο, φαινόμενα ηθικής εξαθλίωσης, διαρρηγνύοντας τους συνεκτικούς δεσμούς της κάθε μορφής κοινωνικής οργάνωσης. Οδηγούν παράλληλα δε στην καταστρατήγηση των θεμελιώδεστερων δικαιωμάτων δεδομένης της αλληλένδετης σχέσης με την υπέρβαση των ορίων.
Η αναζήτηση των αιτιών σε συλλογικό επίπεδο είναι μια άποψη, παρόλα αυτά ακόμη και αν αποδώσουμε την ευθύνη στις κακές τράπεζες ή στο κακό και διεφθαρμένο κράτος, αυτό δεν λύνει το πρόβλημα. Όπως επίσης το πρόβλημα δεν λύνεται με την απλή απαλλάγή των υπερχρεωμένων για παράδειγμα νοικοκυριών από την οφειλή εξυπηρέτησης του διογκωμένου χρέους.
Για αυτό το λόγο, οφείλουμε να αναζητήσουμε την ατομική ευθύνη, ο καθένας μας ξεχωριστά, και ταυτόχρονα όλοι μαζί. Μήπως φταίμε και εμείς που τεντώσαμε τα πόδια έξω από το σεντόνι και εξακολουθούμε να τα τεντώνουμε παρόλο που το σεντόνι σαφώς κονταίνει κάθε μέρα;

Παρόλο βεβαίως που μου είναι αδύνατον να παραγνωρίσω το γεγονός ότι η ψαλίδα ανοίγει μέρα με τη μέρα και παίρνει διαστάσεις απειλητικές για την συνεκτικότητα της κοινωνίας μας, κλείνω με μια φράση που συμπυκνώνει το ευκταίο της ανωτέρω συζήτησης:

Η ποιότητα της ζωής δεν εξαρτάται από το πόσα είμαστε σε θέση να καταναλώσουμε, αλλά από το πόσα μας επιτρέπεται να ονειρευτούμε.