Νονός ή Θείος;

Η βάπτιση αποτελεί από τα κορυφαία μυστήρια της εκκλησίας, ονομάζεται δε και "Κυριακό" ως συσταθέν από τον ίδιο το Θεό άμεσα, σύμφωνα με τις μαρτυρίες της Αγίας Γραφής (Ματθ. 28,19).
Η αξία του μυστηρίου αυτού συνίσταται - κατά την εκκλησία - τόσο στην κάθαρση του ατόμου από τις αμαρτίες που φέρει άμα τη γέννησή του, όσο και στο χρίσμα του βαπτιζομένου, ώστε εκείνος να εισέλθει στην κοινωνία του Θεού. Εξέχουσας σημασίας και ο ρόλος του πνευματικού γονιού ο οποίος, ως συμπλήρωμα της γονικής στοργής, καλείται να εμφυσήσει στο "νέο" τέκνο του τις αξίες της ενάρετης ζωής. Για αυτόν ακριβώς το λόγο πρέπει να είναι ένα πρόσωπο που διακρίνεται για τις αρετές του, όπως εν πάσει περιπτώσει τις κρίνει η οικογένεια του παιδιού.
Εντούτοις, τον τελευταίο καιρό, όλο και πιο συχνά υποπίπτουν στην αντίληψή μου περιπτώσεις όπου το ρόλο του νονού καλείται να ενσωματώσει όχι κάποιο οικογενειακό φιλικό πρόσωπο ή ζευγάρι, αλλά κάποιο συγγενικό πρόσωπο, συχνά μάλιστα του ευρύτερα εννοούμενου οικογενειακού χώρου. Τάση της εποχής ή σημειολογία των καιρών;
Ομολογουμένως, η απάντηση δεν είναι εύκολη και η αλήθεια ενδεχομένως να εντοπίζεται κάπου στη μεση.
Προφανώς οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι η βάπτιση, ως κορυφαίο εκκλησιαστικό μυστήριο θα ήταν αδύνατο να ξεφύγει από την τάση εμπορευματοποίησης της κάθε είδους εκκλησιαστικής πρακτικής που παρατηρείται τα τελευταία 20 τουλάχιστον χρόνια. Παρ' όλα αυτά, κάθε μέσος κοινωνικός άνθρωπος θα ήταν πανευτυχής να αξιωθεί από τους φίλους του να αναλάβει την "πνευματική καθοδήγηση" του παιδιού τους. Ωστόσο, οι σύγχρονες οικονομικές αντιξοότητες καθιστούν πλέον για τους περισσότερους αβάσταχτη πολυτέλεια την ανάληψη των ευθυνών που συνεπάγεται μια τέτοια πράξη . Βεβαίως, δεν αναφερόμαστε στις παιδαγωγικές απαιτήσεις της σύμπραξης, αλλά στις οικονομικές. Η "κουμπαριά" τείνει να εξελιχθεί σε μία τυπική πρακτική και μάλιστα πολύ ακριβή. Σε αυτό, μερίδιο ευθύνης φέρει εκτός από την Εκκλησία και η περίεργη, τεχνηέντως διαμορφούμενη, αντίληψη των ανθρώπων περί ευθυνών απέναντι στο βάπτισμα. Έτσι, οι γονείς δυσκολεύονται πια όλο και περισσότερο στην ανεύρεση νονού για το παιδί τους.
Από την άλλη μεριά, στην εποχή μας ο φόβος είναι το κύριο συστατικό της ζωής, οι άνθρωποι γίνονται πιο επιφυλακτικοί απέναντι στους άλλους ακόμη και προς τους ίδιους τους συγγενείς. Ως εκ τούτου περιορίζονται κοινωνικά και μετατρέπονται σε άτομα, μεμονωμένες οντότητες στο στενό οικογενειακό περιβάλλον. Σε αυτήν την κατάσταση, με την αποξένωση να καθίσταται περισσότερο εμφανής από ποτέ, η αναζήτηση του κατάλληλου νονού είναι ακόμη δυσχερέστερη - δυστυχώς δεν γίνονται ακόμη βαφτίσεις μέσα στο facebook - ενώ και η ανάγκη σύσφιξης των σχέσεων με τους συγγενείς δίνει μια ανεκτή διέξοδο στο πρόβλημα. 
Λογικό είναι λοιπόν οι γονείς να στρέφονται προς την οικογένεια τους με την ευρύτερη έννοια, δηλαδή προς συγγενικά τους πρόσωπα, κυρίως αδέλφια ή ξαδέλφια, δεδομένου ότι η βάπτιση είναι μυστήριο που οφείλει να εκτελεστεί. Εξ' άλλου κυριαρχεί και η αντίληψη ότι καθείς οφείλει να βαφτίσει τουλάχιστον μια φορά προτού απέλθει από τον μάταιο τούτο κόσμο. Με ένα σμπάρο δυό τρυγόνια.
Μήπως όμως τότε χάνεται η αξία του πνευματικού πατέρα, που η ίδια η Εκκλησία έχει επιφυλάξει για τον βαπτιστή;
Όμως το ερώτημα επανέρχεται αμείλικτο: Όταν βαφτίσεις το παιδί της αδερφής σου, είσαι θείος ή νονός;