Δανείζομαι για αρχή έναν στίχο από το τραγούδι των Λαζόπουλου-Κραουνακη (Όταν έχω εσένα!): Κάνε ένα βήμα να κάνω εγώ το επόμενο.
Αυτό - το βήμα - είναι το πρώτο στάδιο για την προσέγγιση, ακόμη και αν δεν είναι κατ' ανάγκην προς τα μπροστά. Γιατί, ενίοτε, και μάλιστα πιο συχνά από ότι ίσως φανταζόμαστε, ένα βήμα προς τα πίσω, μπορεί να είναι πιο σημαντικό από ένα βήμα μπρος! Όχι για να πάρουμε φόρα, όπως θα μπορούσαν να υποστηρίξουν κάποιοι ελαφρώς, αλλά για να συνειδητοποιήσουμε τις εκάστοτε ιδιαίτερες συνθήκες.
Αποδεικνύεται, λοιπόν, ότι η υποχώρηση, και ενίοτε η υπαναχώρηση, είναι βήματα σπουδαία στην αμοιβαία προσέγγιση. Προσφέρουν συχνά νηφαλιότητα και αντικειμενικότητα - δύσκολο αλλά εφικτό - που συμβάλλουν αναντίρρητα στην υπέρβαση του εγώ και την προσέγγιση του εμείς!
Ποιές είναι όμως οι βασικότερες αρετές της αμοιβαίας προσέγγισης;
Σαφώς, η κυριότερη είναι η ίδια η αίσθηση της αμοιβαιότητας, η οποία μπορεί να επιφέρει σύσφιξη σχέσεων και διαπροσωπική ενδυνάμωση, επιτυγχάνοντας το ολοένα σπανιότερο συναίσθημα της πληρότητας. Εξάλλου, η αμοιβαία προσέγγιση όταν επιτευχθεί, προσφέρει ταυτόχρονα την ευχαρίστηση της αμοιβαίας ικανοποίησης. Έτσι, κάθε μέρος, νιώθει ότι οι προσπάθειες, οι υποχωρήσεις και οι όποιοι συμβιβασμοί του, δεν είναι κενές περιεχομένου, αλλά βρίσκουν ανταπόκριση. Και για τον άνθρωπο, φύσει κοινωνικό και επικοινωνιακό όν, η επίτευξη της ανταπόκρισης είναι ίσως η πιο σημαντική συμβολή στην ατομική και κοινωνική πληρότητα.
Παρεμπιπτώντως, το συγκεκριμένο τραγούδι, έχει εκτελεστεί εξαιρετικά τόσο από τους Λαζόπουλο-Κραουνάκη όσο και από τον Π. Μουζουράκη. Ωστόσο, η πρόσφατη εκτέλεσή του από τον Δ. Μητροπάνο πραγματικά το απογειώσε. Ψάξτε το...
ΑπάντησηΔιαγραφή